Gisteren was een beetje een pechdag in de kindertechnische zin des woords…
Om 11 uur werd ik gebeld door de opvang: Hidde is (weer) op zijn hoofd gevallen, hij heeft een heeeeel groot ei. Hij ging meteen huilen, dus waarschijnlijk niks aan de hand, we houden hem goed in de gaten (dat doen ze ook echt, top opvang).
Toen ik hem kwam halen, was hij wel heel stilletjes, hij heeft de hele weg naar huis niet gepraat, terwijl hij normaal nonstop ratelt (en Rosalieke ook, waardoor er geen gesprek is, maar 2 zendkanalen).
Wij naar huis. Daar aangekomen had ik nogal haast, want ik moest naar een receptie. Haasten, dat moet je niet doen met 2 kinderen, duh. Eerst spoot Rosalieke Hidde met Antikal in zijn gezicht. Daarna klom Hidde (zonder dat ik het door had) in de gootsteen en zette Rosalieke de kraan aan. Hidde nat, krijijijijsen, ik boos, Rosalieke ook krijijijijijsen.
Anyway, toen ik terugkwam van de receptie was Hidde aan het huilen in bed en hij deed heel raar. We zijn een kwartier bezig geweest contact met hem te krijgen, hij keek wel, maar communiceerde niet en reageerde niet op vragen. En, extreem raar, reageerde ook niet toen we zijn speen en konijn afpakten. Uiteindelijk deed hij wel een keer op verzoek zijn beentjes in de lucht. Toch maar HA post gebeld en die zeiden, kom maar langs (22.45 uur). Daar aangekomen moesten we natuurlijk wachten, in een wachtkamer vol mensen in 2 categorieen: a. Tokkies, b. Junks. 1 van de junks liet zijn broek steeds tot op zijn enkels zakken en drong voor en zag eruit alsof hij zo iemand ging neersteken. Werd met handen op de rug gedraaid afgevoerd door 2 security gasten. Gelukkig mochten wij vóór alle junks naar binnen. De dokter had Hidde goed onderzocht en vond hem wel bleek en wat suf, maar verder prima, dus we mochten weer naar huis. Gelukkig!
24.00 thuis…
Vanochtend was hij nog steeds bleek, maar minder suf, dus we gaan ervanuit dat hij gewoon moe was en hoofdpijn heeft!