Sinds kort is Rosalieke voor van alles en nog wat bang. Vooral voor donker en monsters. Als ik haar ophaal uit de opvang, praat ze de hele weg over donker, ik wil handje want ik ben bang etc. En halverwege komen we langs een boom waar ze doodsbang voor is. Ik heb haar een zaklamp gegeven (zodat ze het zelf licht kan maken) en ze mag schelden op de boom (stomme boooom).
De boom is een ca 1,5 meter hoge bladloze variant van iets dergelijks:
.
Geen idee wat er eng aan is… Nadat we weer vrolijk op de boom gemopperd hadden, zei ze: moet de boom nu huilen? En: de monsters komen niet he, want ik ben met mijn mama. Ondanks dat, Is ze toch weer elke keer bang voor donker, monsters en de boom,.,
Ook in haar kamer is ze bang, hysterisch als het nachtlampje niet aanstaat en als er iets niet precies is zoals zij wil (mag niks op een andere plek staan, niks mag op de grond liggen, kast moet dicht etc), anders raakt ze ook in paniek. Als we niet uitkijken komt er elke avond een nieuwe regel bij van wat er niet mag in kamertje…
Iemand nog tips wat te doen tegen de angsten?
Ps. Uuuren gezocht naar een roze zaklamp, commentaar R: waarom zit er een groene streep op?

Nou, dan toch maar een paar tips van een meelevende, maar natuurlijk wel antieke opa! Zomaar uit het blote hoofd.
Dat ze zich steeds beter van gevaren bewust wordt, is op zich natuurlijk een goede ontwikkeling. Nu leren die gevaren in te schatten en te controleren. Nare gebeurtenissen in verhaaltjes leren te relativeren. Zowel leren afstand te nemen (echte grote gevaren zoals autos en diepe waters) als ze te trotseren (nepgevaren, zoals de boom). Wat is er blijven hangen van verhaaltjes op de kinderopvang?