Deze week hadden we weer de schrik van ons leven met Hidde…
Dinsdag hadden opa en oma Pierik opgepast en Hidde was al huilerig, hangerig en koortsig. Toen ik hem naar bed wilde brengen, ging ik hem maar even temperaturen. Toen ik zijn beentjes omhoog deed, ging hij heeeeel hard huilen. Daarna huilde hij weer heel hard toen ik zijn luier verschoonde en hij trilde helemaal, hij had duidelijk pijn. Ik had toch maar even de huisartsenpost gebeld en die wilden dat we even langskwamen.
Daar aangekomen bekeek eerst een huisarts hem, hij ging met name aan zijn nekje voelen. Hidde krijste en zijn nekje was stijf (kon niet naar voren buigen). Nog een huisarts erbij. Ze gingen even overleggen in het kamertje naast de behandelkamer en zeiden, we gaan toch even de kinderarts laten kijken. Ze zeiden niet wat er aan de hand was, maar toen ze even weg waren had ik op het scherm gespiekt en daar stond “overleg kinderarts, ivm twijfel meningisme”. Wij snel googlen, juist, hersenvliesontsteking.
Een uurtje gewacht (het was extreem druk) en daar kwam de kinderarts. Hidde bleef stijf, hij wilde inmiddels helemaal niet meer aangeraakt worden. De kinderarts twijfelde en daarom moest Hidde blijven ter observatie. Er kwam nog een andere arts kijken, en hij bleef maar huilen. 2 uur later begon hij opeens weer te kletsen, lachen en spelen. De kinderarts kwam binnen en toen liet Hidde toevallig net zijn konijn op de grond vallen en bukte voorover om het op te pakken, kinnetje plat op de borst. De kinderarts keek ons aan en zei: okeeeee, dit is heel raar, maar hij heeft geen hersenvliesontsteking, jullie mogen naar huis. De pijn aan zijn beentje was onverklaarbaar, maar aangezien hij helder uit zijn ogen keek, mochten we weer naar huis! Dus toen waren we om 23.00 uur helemaal moe weer thuis. Wat een avontuur…

